Zwarte gat II

In the Guardian las ik een artikel van een vrouw die kanker heeft gehad en schreef hoe ze tussen allerlei werelden in bleef hangen. Zo was ze  een zogeheten survivor 💪 omdat ze het had overleefd (al voelde zij dat niet zo, dat survivor-schap, wat had ze overwonnen dan, ze had gewoon gedaan wat ze moest doen en geluk gehad). En niet alleen was ze een survivor, ze moest toch ook een hele interne persoonsverandering hebben doorgemaakt, vonden anderen en ja, dat vroeg ze ook zichzelf af. Als je kanker hebt gehad, heb je toch immens veel geleerd, ben je een bijna, ja, verlicht mens geworden. Met wijsheid, kracht, de dood in de ogen gekeken dus alleen maar van elk moment aan het genieten?

Haar dokter was gelukkig nuchter en zei, je legt jezelf nogal wat op. Was je niet tevreden met hoe je wás?

Haar realiteit: ik ben niet meer wie ik was en toch ook nog wel mijn oude ik. Maar wie ben ik nou? Ik heb deze keer van kanker “gewonnen”, maar leef nu in een soort reservetijd, in een niemandsland, omdat je toch altijd in je achterhoofd hebt, wanneer komt het terug? (Hopelijk nooit!) En daar bovenop krijg ik vaak de boodschap mee: wees blij en dankbaar dat je er überhaupt nog bent!

Heel herkenbaar.

En deal er maar eens mee.

Het zwarte gat, deel II.

Een dokter die ik sprak, hij heeft zelf kanker gehad, zei: “Je denkt dat het allemaal anders is geworden. Je vraagt je af waarom iedereen voordringt bij de bakker, want er zijn toch echt veel belangrijkere zaken. Dat wil je het liefst ook vasthouden, dat je snapt waar het in het leven om draait. Maar een half jaar na mijn ziekte stond ik gewoon zelf  weer even hard voor te dringen. En gelukkig maar.”

Ja, gelukkig maar. Want is dát niet het grootste geluk? Dat je gewoon je leven leeft alsof je denkt dat je alle tijd hebt? Of moet je doordat je inderdaad eventjes goed door elkaar bent geschud door Magere Hein, maar gelukkig wel op tijd door hem bent losgelaten, genieten van het leven alsof het je laatste minuut is? Waar word je het blijst van? In onze maatschappij, waar alles voorgeschreven wordt door allerlei goeroes en je geheel en al zélf verantwoordelijk wordt geacht voor je eigen geluk (ja, zelfs met kanker kun je gelukkig zijn blijkbaar), is het lastig om gewoon domweg te doen alsof het niet je eigen schuld is, en te leven alsof je er geen snars van snapt. Gewoon voordringen bij de bakker, je druk maken om een vetrolletje in verband met het aankomende bikiniseizoen, ook eventjes niet blij zijn. Wat is levenskunst?

Ik denk: doen waar je uiteindelijk het méést gelukkig van wordt. Niemand is hetzelfde. De een zal haar bucketlist willen afwerken, de ander juist alleen maar doen wat ze al deed. Als je maar doet wat je zelf wilt.

En dat kan, weet ik uit ervaring, ook nog eens per dag verschillen! Al valt er een rode draad wel te ontdekken: dingen doen met mensen waar je van houdt, die je raken, waar je blij van wordt en energie van krijgt. Lachen en liefhebben. Zorgen voor je medemens en voor jezelf. En soms gewoon domweg balen of humeurig zijn. En even huilen. Om dan weer dingen te doen met mensen … etc. Dat. Dat raad ik iedereen aan, ook de niet kanker-survivors. Leef je leven zoals je het zelf graag zou willen leven. Met alles wat daarbij hoort, want dát is het leven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *