Loslaten voor de liefde

Vanochtend een mooie wandeling gemaakt op het altijd prachtige Middenduin met een mede-moeder van school: een andere vrouw van een andere man, een vriendin van vriendinnen, een dochter en een zus. In het uurtje dat we gelopen hebben, berg op, berg af, kwamen alle aspecten van het vrouwzijn aan bod. Van ons allebei. Mooi is dat, hè. Vooral omdat we er achterkwamen dat het eigenlijk allemaal gaat over loslaten en liefde. Of eigenlijk vooral loslaten, want dan volgt de  liefde vanzelf.

Zo vertelde ik haar hoe ik in de afgelopen maanden hele gesprekken voerde met de tumor in mijn borst. Als ik ’s nachts in bed lag en niet kon slapen, ging ik praten tegen Barbabob. “Laat me maar los”, zei ik dan, “ik ben niet boos op je, en je hoeft niet bang te zijn en mij daardoor vast te houden. Laat me maar los en ga je eigen weg.” Een vriendin van mij zei destijds ook dat ze het gevoel had dat ik lief moest zijn voor mijn tumor. Dat als ik boos was, hij me zou vasthouden en het de bedoeling was dat hij me los zou laten. Dat klinkt allemaal wat zweverig he? Maar ik dacht, baat het niet, dan schaadt het niet. En ik werd er daarnaast rustig van en ging er goed van slapen.

Loslaten is voor mij wel het thema van 2018. Ik geloof dat het veel brengt. Door je halsstarrig vast te klampen aan zaken, zoals die baan die juist veranderd is, of collega’s die een andere baan hebben, of je kind die aan het groeien is of je vriendin die doorgaat op een ander pad, of je lijf die verandert … houd je  zaken in stand die er niet meer zijn. Dat levert frustraties op, weinig beweging en nog minder inzichten. En veel boosheid en weinig liefde. Ik heb dit jaar geleerd, vooral door mijn borstkanker, dat je maar weinig rationele invloed hebt op je leven. Ik wilde (natuurlijk!) geen borstkanker, en hoezeer ik er ook naar streefde om mij dit nooit te laten overkomen (borstvoeding geven, gezond eten, sporten, niet roken), toch gebeurde het. Hoezeer ik niet die afdeling op wilde lopen waar ik de chemo zou krijgen, omdat daar alleen maar zieke patiënten lagen (net als ik, maar dat wilde ik nog even ver van mij houden), hoe erger het beeld werd en hoe zenuwachtiger ik was. Terwijl, toen ik die doembeelden losliet toen ik de chemo eenmaal kreeg, het nog gezellig werd ook op die afdeling, en ik zelfs nieuwe vrienden kreeg.

Door los te laten krijg je meer ruimte, want de dingen die moeten gebeuren, gebeuren toch. Borstkanker krijg je, of niet. Maar door te genieten van het moment, krijg je rust en geluk. En liefde! Dat is onderdeel van het loslaten en het “laten zijn”. Dat je daardoor ook jezelf kunt zijn. Zoals ik nu merk, dat er geen enkel verschil is in hoe mensen naar me kijken op het schoolplein: niet toen ik nog druk aan het werk was, niet toen ik de burn out had, niet nu ik kaal en met een muts op op het schoolplein sta.

Na die mooie wandeling dronk ik thuis koffie met de twee supermannen die een nieuwe verdieping op ons huis hebben gezet in de afgelopen vijf weken. We hadden het over onze kinderen, en M. zei dat het hem opviel dat Tijl en Ollie zo competitief zijn. Ik zei, ik snap ook niet waar dat vandaan komt. Wij zijn dat helemaal niet. Maar toch denk ik nu, laat ik de jongens wel genoeg zijn wie ze zijn. Of leg ik ze onbewust toch ook weer dingen op? Dat ze geen last (moeten) hebben van mijn situatie? Dat ze vooral goed (moeten) doorgaan? Dat ze vrolijk (moeten) zijn? Geef ik dat ook weer door? Ze worden daar heus wel sterker van, zodat ze positief in het leven staan en er altijd alles kunnen uithalen. Maar misschien worden ze er ook onrustig van. Misschien kan ik ze toch meer laten voelen dat ze echt goed zijn zoals ze zijn. Ze die rust geven die ze nodig hebben om zichzelf te zijn. Loslaten om ze de liefde te laten krijgen die ze nodig hebben. Dat krijgen ze dan vanzelf. En wij ook.

Zie, al deze mooie gesprekken heb ik nu dus omdat ik ziek thuis ben. Omdat ik borstkanker heb. Zoals eerder gezegd, je gunt het niemand (het is geen feest), maar het is toch een bijzondere tijd. Je leert er veel van en krijgt er nog veel liefde voor terug ook. Hopelijk ook weer mijn oude, vertrouwde gezondheid. ❤️🍁❤️

6 gedachten over “Loslaten voor de liefde”

    1. Hoi Willemijn, wat heb je het mooi geschreven!goed om het van je af te schrijven.
      Heel veel sterkte met de operatie , die er aan gaat komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *