Jarige jobs en kilo’s geluk

Het begint. Dat van, een jaar geleden had ik nog niet…was ik nog niet…of juist wel…maar wist ik niet…

Want deze week waren onze twee prachtzoons jarig, eerst de oudste, twee dagen later de jongste. Goed gepland hadden we dat, destijds! Twee verjaarsfeesten met een heleboel jongetjes in één week, want het vieren op de dag zelf is toch het leukste. Liever stralende gezichten dan een praktische week met verdeeld geluk. Maandag en woensdag hadden we ons huis vol klein testosteron.

Dus we waren lekker druk. Met taart. Met ophalen. Met idioot veel rugzakken en gymtassen dragen. Met jongetjes tellen (hebben we ze allemaal). Met het programma volgen. Met troosten. Met moed inspreken. Met lachen. Met koken. Met tijd rekken tot het eten. Met tijd vullen tot het eten. Met eten. En toen kwamen de ouders. We hadden het gered! Hoe gaat het eigenlijk met je? Goed! Kijk maar! Zo blij, want wat is er veel gebeurd. Zaten wij een jaar geleden niet onbezorgd op een schooluitje op de zorgboerderij? Toen groeide er dus ongewis een tumor in mijn linkerborst. God weet hoe lang al. Maar ik voelde niks.

Ik viel wel af. Eindelijk lichter, dacht ik toen. Hoe doe je dat, vroegen andere moeders.

Met een tumor dus.

Maar dat wist ik nog niet.

Nu, een jaar later, is alles alweer achter de rug! Kunnen we de verjaardagen van de jongens vieren, met veel vriendjes, met onderbroekenlol en snotneuzen, met chips en taart, met verhitte gezichten en brandende wangen, en klopt mijn hart extra hard van geluk dat ik die verjaardagen mag meemaken, met een halve borst minder en die paar kilo er weer bij. Gelukkig maar! Die kilo’s horen bij mij. Broeken in te kleine maten heb ik weggedaan. Klaar daarmee. Blij ben ik, met wat ik (weer) heb.

 

Eén gedachte over “Jarige jobs en kilo’s geluk”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *