And … repeat

Sinds 1 december is het zover, de wekker is gezet. Dagelijks één anti-hormoonpil, voor de komende tien jaar. Ik heb zelden wat geslikt, dus ik vroeg mijn lieve collega L. (al langer verplicht pillenslikker voor een andere reden) hoe ik het niet kan vergeten. Door de wekker te zetten, zei ze, want die gaat ook hard af als je mobiel op “stil” staat. Top tip, want mijn mobiel staat vaak op stil, weten mijn geliefden. Toen ik mammacare verpleegkundige J. vroeg wat ik moet doen als ik de pil tóch een keer zou vergeten, keek ze me bevreemd aan. Vergeten? Eh. Vergeten is de bedoeling niet. “Elke dag nemen, dit is gewoon nog je behandeling tegen borstkanker, de komende tien jaar. Mensen denken dat ze klaar zijn na de bestralingen, maar je gaat sowieso nog tien jaar door.” Zo had ik die pillenkuur zelf ook nog niet begrepen.

Ik had het steeds over de triatlon met chemo, operatie en bestralingen, maar er is nog een serieus vierde onderdeel: de anti-hormoonkuur van in mijn geval dagelijks 20mg Tamoxifen. Want de tumor die ik had, groeit graag en gestaag op de hormonen oestrogeen en progesteron, dus die moeten uit mijn lijf. Dat betekent dat je door de kuur de overgang in wordt gegooid, dus in letterlijke zin dat je opvliegers en gewrichtsklachten krijgt en geen maandelijkse cycli meer hebt. En daar komen dan nog wat persoonlijkere bijwerkingen bij (allemaal te maken met gewicht, haar en libido en dan niét in mijn voordeel als ik de bijsluiter lees). Mijn methode: ik negeer de bijwerkingen. Uit recent onderzoek bleek namelijk weer hoe goed de hormoonkuur werkt tegen terugkeer van deze kankersoort, dus ik slik elke ochtend de pil met een lach. Als ik het warm krijg trek ik mijn vest uit en denk ik aan iets anders. Geen cyclus hebben is geen enkel probleem (integendeel) en in het kader van alle andere zaken en ongemakken, ga ik goed voor mezelf zorgen: mediterraan eten en veel bewegen. Daar bovenop kreeg ik nog praktische tips van mijn dokter V., die vroeg hoe het met de bijwerkingen gaat. Die is niet zo van het negeren, maar van het benoemen en het aanpakken. Weer een goede les voor mij. Ik ben blij dat er zulke menselijke doktoren zijn die het leven snappen. Want ik kan wel zeggen, negeren die overgang, maar je moet ook genieten en leven. Juist. Juist nu.

De hormonen dus. Af en toe zal ik heus wel gefrustreerd raken (bare with me), maar aan de andere kant, ik ben geen 30 maar 46 jaar oud. Op zich een prima leeftijd en daarnaast, zoals gezegd, het is een werkzaam middel om kanker te weren. En op een gegeven moment loop ik gewoon weer gelijk met vriendinnen die ook de opvliegers krijgen. Ben ik tenminste eens ergens voorloper in (ik liep altijd achter met krijgen van kinderen). En kan ik anderen weer helpen, bijvoorbeeld met de goede tips van de dokter!

2 gedachten over “And … repeat”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *