Levenswinst

Zondag 13 januari. Mijn vader was vanmiddag op bezoek met zijn nieuwe auto, die hij heeft geërfd van zijn overleden jongste broer (Tijl: “Opa’s auto lijkt wel een limousine!”). En hij (mijn vader) had het er over dat hij de dagen niet meer bijhield. Wat had hij zaterdag nou gedaan? Of was dat vrijdag?

Ik houd ze ook niet meer bij. Enige ritme dat ik nu heb, is de school van de jongens, maar verder? Mijn eigen schema is nu dat de operatie precies één maand en één dag geleden is. Van te voren had ik mijn borst goed bekeken om er afscheid van te nemen. Het is toch gek dat je een groot deel van je leven je lichaam voor lief neemt en ineens iets prominents nogal prominent veranderd is. Met een handtekening van de chirurgen erop (een anker). Nieuwe borst, schone borst, kleinere borst.

En toch went het veel sneller dan ik dacht. Ik loop zonder enige vulling of opschmuk rond en voel me geen cent minder waard. Met nog steeds veel rust heb ik steeds minder pijn. Zodat ik vanochtend met Ollie naar de bioscoop kon om te lachen om Buurman en Buurman. En we daarna gezellig met zijn tweetjes terugliepen naar huis. Een maand en een dag later. En precies een half jaar na het gesprek met mijn arts en verpleegkundige op vrijdag de 13e juli. De uitslag werd toen bekendgemaakt: “Je hebt borstkanker”. Ik had er al rekening mee gehouden door hun eerdere reacties twee dagen ervoor. In het verslag van hen staat dan ook: patiënte (vrouw, 46 jaar) reageert redelijk nuchter. We gingen van start met alle scans en afspraken om het behandelplan op te kunnen stellen.

En nu, een half jaar later, ben ik, met een halve borst minder, met mijn haar en twee teennagels er af (groeit allemaal weer aan), zoveel veranderd en toch nog zo hetzelfde. En ben ik ineens heel dankbaar op deze zondag met alles om ons heen, hoe klef dat ook klinkt. Ons gezin, onze familie, vrienden en (oud) collega’s, ons fijne huis, die ons en onze jongens zoveel beschutting en veiligheid biedt, onze straat waar zoveel lieve mensen wonen waar we altijd kunnen aanbellen, onze stad waar zoveel mooie natuur is waar we ons ieder moment aan kunnen laven… we hebben het onder de omstandigheden zo goed. En wat hebben we veel aan onze jongens. Nooit gedacht dat Tijl en Ollie met net zoveel enthousiasme als ik de nieuwe haartjes op mijn hoofd zouden tellen. Ze zijn zo optimistisch, pragmatisch en vrolijk. Net als Dirk. En daarnaast gewoon stout (Tijl: “Opa zei net tegen me dat ik vooral stout moest blijven doen!”) Misschien is het echt een zondag, een dag om tot rust te komen en te beseffen en gelukkig te zijn met wat je hebt. We hebben ook zo veel. Lieve mensen die me ophalen voor wandelingen of koffie, familie die zo vaak en veel helpt en rijdt en bijspringt, vriendinnen die komen koken of heerlijke maaltjes langsbrengen… Ziektewinst, noemde iemand dat. Levenswinst noem ik het.

3 gedachten over “Levenswinst”

  1. Ook hiervoor heb je talent! N beetje Picasso !! Fijn dat je goed gaat! Leef met je mee uit het verre Brabant,waar jij vandaan komt .👍😘

  2. Zo mooi om te lezen en vooral ook inspirerend. Dank voor het delen van je gedachtes, je ervaringen, je leven….helpt anderen ook weer eens dingen in perspectief te zetten. 😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *