Blauw

Ze heeft een blauw puntje op haar kin. Het doet me aan iets denken. Ik zie even later, als ze haar lange blonde haar los heeft voor de yoga oefeningen op de grond, dat ze een volledig kale plek heeft op haar kruin. Weer kijk ik naar haar kin. En naar haar lachende en pittige ogen. Ze heeft een leuke mimiek, kan alleen al met haar gezicht goed uitbeelden wat ze voelt. Ineens weet ik het. Dat puntje heb ik op mijn borstkas, vier keer. Het is van de bestraling. Haar hoofd is bestraald, ze heeft (of hopelijk had) een hersentumor. Godsamme. Ze lacht weer. “Ik ga te snel door en vooruit”, zegt ze. “Vind het lastig om even aan niks te denken. Om rust te vinden.” Ik denk nog een keer, godsamme. Haar hoofd is bestraald. En dan aan niks te moeten denken en rust vinden, dat is toch ook een onmogelijke taak?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *