Borstkankermaand

Het is 1 oktober, de eerste dag van de Borstkankermaand. Wereldwijd wordt aandacht gevraagd voor deze ziekte, zodat er meer onderzoek kan worden gedaan en er daardoor (nog) meer vrouwen en ook mannen deze ziekte overleven. Jaren geleden bezocht ik als journalist voor het blad Pink Ribbon een bijeenkomst in de RAI met de Dalai Lama, om van hem nog enkele bemoedigende en bewustzijnsverruimende woorden te horen over hoe mindfull en gelukkig in het leven te staan. Toen ik daar vlakbij het Scheldeplein uit de tram stapte en erheen liep, zag ik drie zwarte kraaien op de elektriciteitskabels zitten. Is dat niet een slecht teken, vroeg ik me af. Die gedachte werd me waarschijnlijk ingegeven door de spirituele research die ik in de weken ervoor had gedaan. Ik werd daarna gelukkig zwanger van Tijl, en wat een geweldige zwangerschap was dat én wat een heerlijk koningskind kregen wij. En daarna nog een: Ollie! Dus wat nou, slecht teken. Ook heeft iemand mij ooit eens voorspeld dat op mijn 46e mijn leven op zijn kop zou staan. Dat doet het nu inderdaad. Het bezoek aan de Dalai Lama gaf me vooral inzicht in zijn positieve en nuchtere manier van denken (en zijn aanstekelijke manier van giebelen), de kraaien en de voorspelling waren mijns inziens uit de lucht gegrepen.

Borstkanker is vaker wel dan niet een geval van vette pech, maar wel een veel voorkomende vette pech: 1 op de 7 vrouwen krijgt het. En niet iedereen overleeft het: in Nederland sterven 9 vrouwen per dag  aan de gevolgen ervan, een verdrietige gedachte. Dus de Borstkankermaand is er niet voor niets. Dat wist ik al, met of zonder Dalai Lama, maar nu is het ineens in mijn eigen “huis”. Dat wordt best een confronterende maand en tegelijkertijd ben ik blij dat deze maand er is. Want ik strijd weer graag mee om te zorgen voor meer bekendheid, voor meer geld voor meer onderzoeken en voor meer emancipatie van de patiënten: want ook vrouwen met borstkanker (zonder haar of wenkbrauwen, dikker of juist dunner, zwakker of zieker) mogen er zijn!

In mijn “oude” leven ging ik daarvoor naar de prestigieuze Pink Ribbon veilingavonden en schreef ik artikelen voor het blad Pink Ribbon, in mijn huidige bestaan kan ik vooral de patiëntenstem laten horen door te schrijven en te tekenen op mijn eigen blog. En als ik fitter ben, ga ik ook weer fietsen/zwemmen/lopen voor meer onderzoeksgeld. Of een ochtend koffie schenken bij de patiënten op de chemo-poli. Of er nog steeds over schrijven en tekenen. Nou ja, eerst nu en dan pas straks. Eerst beter worden.

Wil je meer weten over de Borstkankermaand? Klik hier of hier.

12 gedachten over “Borstkankermaand”

  1. Lieve Willemijn wat een bemoedigende speech☺wat een veerkracht heb je. Een mooie motivatie voor velen. Liefs Astrid

  2. Lieve Willemijn, de laatste keer dat we elkaar zagen, op de verjaardagsborrel van oom Roel, hadden we een diepgaand gesprek en ging het over iets heel anders. En kijk nu, wat er allemaal gebeurt en hoe je leven in eens op zijn kop staat. En dat is wat kanker doet. Het gooit je leven compleet overhoop. Daarom ben ik blij dat je dit doet, ben trots op jou!
    Het komt goed.
    Alexxx(andra)

  3. Willemijn, wat een opluchting dat barbabob is verdwenen. Ik hoop dat je snel weer mag opbouwen ipv afbreken.
    Heb je al die rondfladderende mussen niet gezien op de dag vd dalai lama?
    Heel veel positiefs gewenst. En rust.
    Xxx tamar

  4. Lieve Willemijn, ben even ondersteboven van je bericht. Je blog spreekt krachtig en ik stuur zo veel mogelijk positieve energie naar je toe! You will rock this shit!

  5. Lieve Willemijn, stoer, wijs, prachtig mens wat mooi verwoord, ik wens jou en alle andere vrouwen die vechten tegen borstkanker veel courage (een mooi woord dat voor zich spreekt, mijn vader gebruikte dat v
    als troost in zware tijden). Courage, liefs Madelon

Laat een reactie achter op Vic Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *