Het is anders, het is goed

Precies een jaar geleden zat ik nu middenin mijn chemokuren. Zo gaat dat, een jaar later gebeurt alles nog een keer, maar dan minder heftig. Je herinnert je ineens dingen die op die bepaalde dag zijn gebeurd. De MRI, de PET scan, de eerste chemo, de gesprekken met de dokters, het slechte nieuws (borstkanker!), het goede nieuws (alleen in de borst!), het beste nieuws (alles is weg!).  Het fietsen door de stad en je afvragen waarom jij dit hebt, hoe je hier in godsnaam mee om moet gaan, en vooral: hoe je dit moet doen met die twee mooiste kinderen van de wereld? Maar ook alle hele mooie momenten, gesprekken, wandelingen met de liefste mensen om je heen. Je man, je zoontjes, je broer en zussen, je (schoon)familie, je oude en je nieuwe vrienden, je collega’s. Ik ben nog zo ontzettend dankbaar voor die enorme hoeveelheid lieve bloemen, kaarten, berichten, alle liefde.

Het is een jaar later en ik zit in de spreekkamer en vraag mijn dokter: heeft een lichaam een geheugen? Want ik kwam terug van vakantie en ineens rook ik in huis de misselijkmakende, ijzerhoudende geur die ik vorig jaar in mijn neus kreeg, steeds een paar dagen na het chemo infuus. De dokter kijkt me aan en antwoordt heel iets anders (“Het duurt een paar jaar voordat je hersteld bent van de chemokuren!”). Ik denk, laat ik zo ‘s ochtends vroeg ook niet al te prozaïsch (of vaag) doen bij die man.

Ik was bij hem om een afspraak te maken voor de operatie van de tweede borst, die immers nog moet worden aangepast aan de al geopereerde, veel kleinere kant. Als die borst goed is “uitgehard”na de bestralingen, kunnen ze de operatie van de gezonde inplannen. De maten verschillen nu zo erg dat ik geen normale BH kan dragen, tenzij ik de nieuwe borst behang met drie à vier cupmaten vulling. Fysiek en mentaal zal de operatie een soort eindpunt zijn in de behandeling. Het kan me dan ook niet snel genoeg. Maar geduld is weer een schone zaak!

“December”, zegt de dokter. Eerst krijg ik dan mijn voortaan jaarlijkse MRI, om te kijken of alles nog steeds in orde (schoon) is en of de te opereren borst ook nog altijd vrij is van foute cellen. Zo ja, dan mag mijn plastisch chirurg direct erna opereren zonder de oncologisch chirurg. Alles wordt ingepland. We zijn er weer. Ik word nog een operatie-pro, wie had dat gedacht, ik die al bang was voor vaccinatieprikjes. En nu blik of bloos ik niet als ik de afspraken inplan voor de anestesist. Zou het weer die gezellige, ouderwetse kakker zijn die me de vorige keer zo goed liet inslapen?

Een van de voordelen als ex-kankerpatiënt. Je kunt wat hebben, bent minder bang voor de kleinere ongelukken in het leven. Minder bang in de auto, minder bang om met pech langs de weg te staan, minder bang om dingen te zeggen. Je geniet (cliché maar waar) meer van de kleinere gelukken in het leven, de mooie momenten. Wat klein is, wordt groot. Alles komt meer binnen en gaat er ook meer uit. Prikkels, energie, emoties. Maar de angst voor terugkeer van de ziekte soms ook, die je ineens kan aanvliegen. Als je niet lekker bent, als je hoofdpijn hebt, als je ineens zo ontzettend moe bent dat je er misselijk van wordt, het zal toch niet…

Het is soms ook best een worsteling. Je wilt normaal doen, maar het is (nog) niet normaal, dat wordt het ook niet meer, zegt je dokter, je hebt teveel meegemaakt. (En je zit nog tien jaar aan de anti-hormoonpillen.) Het is ook lastig uit te leggen. Je ziet er weer goed uit maar zelf denk je, ik kon vroeger harder, verder, langer, breder, sneller! Waar gaan we dadelijk uitkomen? En wanneer weet ik dat? De grootste worsteling is (zoals altijd) het gevecht met mezelf.

Zo begon ik aan de vakantie met ouderwets mijn schouders er onder. Zo spannend is het toch allemaal niet? Beetje wandelen. Boodschappen doen. Zwemmen met de boys. Ze tussendoor insmeren. Broodjes maken. Nog even tennissen. Koken. Zeggen dat ze het wel een beetje moeten opeten. Dat ze niet hoeven te slapen omdat het zo warm is, maar wel in bed moeten liggen. Dat ze het licht aan mogen laten. En nu echt moeten blijven liggen. De volgende ochtend zelf even 1,5km zwemmen want daar krijg je energie en conditie van.

Na een paar dagen viel ik zo heftig uit tegen Dirk en de jongens dat Dirk er een stokje voor stak . “Vanaf nu ga je ‘s middags slapen als ik naar het zwembad ga met de jongens. En je gaat niet meer 1,5km zwemmen, gewoon rustig aan doen.” Toen werd het ontspannen. We kwamen met zijn vieren in een heel goede vakantieflow. Het was anders. Maar het was wel heel fijn en mooi.

Terug in Nederland had ik controle gesprekken met alle drie mijn artsen  in één week. Dokter J. moest lachen toen ik over mijn vakantie vertelde (“Ik hoor het al, je wilt veel te veel, je bent nog in ópbouw!”), dokter K. zei hetzelfde: “Je hoofd wil sneller dan je lichaam, maar dat is beter dan andersom, zullen we maar zeggen.” en V. zei dat ik vooral goed naar mezelf moet luisteren want dat het nog echt wel even duurt voor ik hersteld ben van alle behandelingen. “En tegen de tijd dat je daarmee klaar bent, krijg je last van de lange termijn effecten van de chemo! Maar daar is prima mee te leven!” Hij lachte er heel opgewekt bij. Toen ik zei dat ik het vooral lastig vind dat ik overal nog zo achteraan hobbel, dat ik niet altijd meekom met familie of vrienden, dat ik nogal eens moet afhaken om te rusten of omdat ik overprikkeld raak, en dat niet iedereen dat altijd ziet of begrijpt (omdat het niet aan me te zien is) kreeg ik vooral van de vrouwelijke oncoloog K. terug dat ze juist “soort van jaloers was” (haar eigen woorden): “Jij kunt nu bewust leren leven, met alle aandacht bekijken wat je echt wilt, dat had ik op jouw leeftijd ook wel willen doen. Ik raasde maar door en heb nu pas die rust gevonden.”

Dus: loslaten en accepteren hoe het is. Het is anders, en vooral, het is een jaar later! En het is heerlijk, ook al is het niet normaal meer. Het is goed.

(En het is KWF collecteweek! Door alle jarenlange steun van donateurs aan KWF, kunnen steeds meer mensen deze ziekte overleven, zoals ik… dus: klik gauw hier!)

 

 

Eén gedachte over “Het is anders, het is goed”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *