Opstaan en weer doorgaan

Nou, weer wat meegemaakt … gisteren een darmonderzoek gehad. Dat moeten wij (zussen, broer en ik) elke vijf jaar doen na ons 45e omdat onze moeder en tante aan darmkanker zijn overleden. Het gaat er om dat als er poliepen zijn, ze die weghalen. Als je dat  niet doet, kunnen die poliepen ooit-misschien-eventueel kwaadaardige tumoren worden. Dus positief gezien, kunnen wij praktisch nooit darmkanker krijgen. Fijn dus.

Ik had vorig jaar natuurlijk de totale PET-scan gehad dus ik had al bedacht dat er niet iets groots kon zitten (darmkanker groeit heel traag). Maar ik had wel eens last van een bepaalde pijn ergens in mijn buik waardoor ik niet helemaal gerust was. Dus vroeg ik afgelopen winter al aan mijn dokter V., ook na alle ervaringen natuurlijk, dokter, ik ben 45 geweest, heb dat onderzoek (die endoscopie) nooit gehad, zullen we dat nu doen? Hij zei, zullen we dat heel even parkeren? Eerst even die borstkanker afmaken? Goed punt. Na wat meer maanden, vroeg ik het nog eens. Hij ging akkoord. Gelukkig.

Gisteren was ik aan de beurt. Eerst in het weekend laxeren, en dat is geen pretje. Dan 24 uur niet eten. Daar werd ik zo slap van, dat ik ineens begreep waarom dokter V.  het even wilde parkeren (wanneer leer ik het nou dat die man ervoor heeft doorgestudeerd!) want ik ben nog niet helemaal de oude natuurlijk. Daarna ‘s middags naar het ziekenhuis met Dirk. Fluitje van een cent zou het zijn. Tien minuten. Merk je niks van. Je krijgt een roesje.

Goed. Ik de zaal op met allemaal mensen in bedden die of net klaar waren of nog moesten. Infuus erin, en kort erna werd ik in mijn bed weggereden naar de behandelkamer door een gezellige verpleegkundige. Roesje ging er in en graag op je linkerzij liggen. Ik weet niet hoeveel “roesje” ze er in hebben gespoten, maar ik was volledig bij. Wel positief en vrolijk, dat scheelde misschien. Want ze zagen iets. En ik dacht, nee, daar gaan we weer. Maar tegelijkertijd ook: kom maar op!

Zonder in detail te gaan, maar ze hebben zo’n drie kwartier geprobeerd iets weg te snijden, wat uiteindelijk en hoogstwaarschijnlijk is gelukt. Ik heb alle hoeken van die kamer gezien, op mijn linkerzij, op mijn rug, nog even op mijn rechterzij, kan het nog heel even op uw buik? En het was zeker niet pijnloos. Het poliepje, of een verdikt darmstukje, zat in een nare hoek. Sorry. En misschien doen we het voor niks, maar better safe than sorry. “Ik word toch nog steeds 80 jaar, he?” riep ik tussendoor. En de dokter, die mij snapte na alle ervaringen van afgelopen jaar, zei: “Dit is 100 procent geen kanker, maar het zou misschien eventueel over tien of twintig jaar kunnen uitgroeien tot iets naars en dan zijn we er nu mooi op tijd bij.” Positief. Echt. Geen zorgen. De dokter keek me aan met haar heldere ogen. En ik dacht, ja, over tien jaar ben ik ook nog maar 57, maar ok. Het is dan dus weg, hopelijk. Vertrouw die artsen.

Terug op de zaal was ik nog steeds in een monter humeur (ik mocht weer eten!) en daar kwam mijn buurvrouw aangereden. Die was tien minuten weggeweest. Ze lag rustig te slapen. Een andere man, naast haar, keek met rode ogen dwars door me heen. Hij was er niet helemaal bij of zwaar in shock, wat ik me kan voorstellen. Wat een ingreep.

De oudere vrouw naast me werd wakker. Ze keek me aan. “Ging het?”, vroeg ze. Ik kauwde op mijn broodje kaas. Jawel. Het was alleen toch niet niks, vond ik. En u? Ze vertelde dat ze twaalf jaar geleden darmkanker had gehad. Bij toeval ontdekt en gelukkig overleefd. Nu krijgt ze steeds controles. Toen zei ze: “Och, ik hoorde in de wachtkamer dat je last had van je arm bij het sporten, en ik dacht, die heeft borstkanker gehad en al zoveel meegemaakt.” Ze keek me heel lief aan. “Je haar is ook nog zo kort.” Op dat moment miste ik in één klap mijn moeder. Wat een lieve vrouw. Maar, dacht ik ook weer, ik heb mijn lieve gezin en familie en vrienden om me heen. Geen zorgen. Het komt nog steeds goed.

Vanochtend werd ik wakker na veel onrustige dromen over ziekenhuizen en artsen, met pijn in die hoek van mijn darmen waar ze hebben lopen knippen en snijden en markeren. En het roesje was weg, want ineens vond ik het toch echt geen fluitje van een cent. Dacht ik, potverdomme, toch best stoer dat ik het zomaar deed met alles in mijn rugzak. Al mag je jezelf niet op je schouders kloppen. Maar het was echt geen pretje. Vooral was het niet zo fijn dat er toch weer wat was. Ook al weet ik dat ze er nu op tijd bij zijn. En dat ze expliciet zeiden, geen zorgen want nu hebben we het waarschijnlijk weggehaald. Maar ik had liever niks gehad.

Ik was er vandaag een beetje van slag van, en ook wat boos. Hoezo?! Ik heb altijd zo gezond mogelijk geleefd, gegeten, gesport, hoe kan dit nou, etc, die mantra. Zelfmedelijden en zelfkastijding. Geen goede combinatie. Ik weet natuurlijk ook dat er mensen zijn, kinderen, die het veel slechter treffen. En ik mag blij zijn dat we in Nederland wonen waar ze je zo goed kunnen behandelen, zelfs preventief. Maar soms moet je ook even balen. Verwerken heet dat.

Een wandeling met mijn oude lieve opdrachtgever J. door het mooie Elswoutbos bracht rust en afleiding. Nu nog even de uitslag afwachten en het belangrijkste onthouden: dat de dokter zegt dat het goedkomt. En dat ik blij ben dat ik weer naar mijn intuïtie heb geluisterd, en mijn favo dokter ook. (Want dat hij me dit onderzoek heeft laten doen.) Het is alleen een beetje veel na alles. Maar! Ik zeg het nog maar eens, vooral tegen mezelf: het. Komt. Goed. En het is meteen weer dubbelduidelijk: geniet (GENIET!) van de dag! Dat doe ik ook! Even vallen, en dan opstaan en weer doorgaan.  Een potje Uno spelen met de boys. (En winnen. Ha! Gemeen hè!) 😘😘😘

3 gedachten over “Opstaan en weer doorgaan”

  1. Dit onderzoek heb ik heel erg vaak gehad vanwege poliepen ! Dus ik weet goed wat je doormaakte ! Het is geen fijn onderzoek en de voorbereiding vond ik altijd vreselijk!! Maar je red het wel weer !! Het komt goed !!!

  2. Het komt goed, is ook een mooie mantra!
    Begrijp best dat je van slag was/bent, was ook heftig en het verwerken is ook niet niks. Kus!!!

  3. Oei dat is wel heftig zo snel. Hoop dat je tijd neemt om weer te herstellen en te verwerken. Weer geloven en vertrouwen: het komt goed! 💕😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *