Kairos tijd

Got (of God?) wat ben ik blij met wat ik heb, dat ik er ben, en tegelijkertijd: wat is dit toch nog best lastig! Het is alsof ik zwem zonder dat mijn benen het doen. Of met mijn armen er af. Of dat ik opnieuw moet leren schrijven met mijn linker- in plaats van met mijn rechterhand.

Ik vind het heerlijk om weer te werken, om me weer zelfstandig te bewegen zonder begeleidende geliefde, alleen in de auto te zitten naar Amsterdam met het raam open, de wind door mijn haren (!) te voelen met JP Morton op de radio. Zonnebril op mijn neus en genieten, dan is het niet moeilijk om in het moment te zitten.

Ook is het heel fijn om de lieve mensen weer te zien op kantoor, te horen wat ze doen, hoe het met ze gaat, welke projecten ze starten en wat ze willen, en ondertussen nog steeds van hen alle begrip en lieve knuffels te krijgen, rust en ook aandacht, duidelijke opdrachten en aanmoedigingen. Dat is allemaal heel goed in orde. En toch is het retemoeilijk (excuses le mot). Doe ik genoeg? Produceer ik in die paar uur wel voldoende? Of ben ik te veel aan het praten? Ga ik me toch bemoeien met Moeilijke Zaken of moet ik het nog simpel houden? Moet ik bij die meeting zitten of juist niet? Als ik er maar energie van krijg, dat is het nieuwe motto. Maar dat voel je vaak pas achteraf. Mijn handen jeuken, want ik heb er zin in, maar het is lastig alles goed (op) te volgen als je er maar een paar uur bent.

En dan probeer ik thuis nog elke ochtend oefeningen te doen om aan te sterken en goed voor mezelf te zorgen, probeer ik zoveel mogelijk af te wassen, te koken, met de jongens te spelen om de balans werk-privé erin te houden. Nog een gezellig koffietje hier en daar… En nu kan ik vrijdagochtend niet meer opstaan. Te veel gedaan! Ouwe optimist, onverbeterlijk. Maar ik geniet er wel van. En ik schreef in eerste instantie dit:

“Nu nog proberen mijn lijf mee te krijgen!”

Serieus….

Dat moet natuurlijk dit zijn:

“Niet meer proberen dat lijf mee te krijgen, dat  protesteert, maar lúisteren naar dat lichaam. Dat is totaal anders dan vroeger, toen ik (dacht dat ik) alles kon.”

Gisteravond was er een webinar over reïntegratie op werk na kanker, waar ik me voor had opgegeven. Leek me wel nuttig, en ik ben natuurlijk van de feiten. Lieve F. kwam toevallig op de thee en ging geduldig (“vind ik ook interessant!”) meekijken (was namelijk alleen live te volgen). Wat een fijne steun was dat. Af en toe kreeg ik een lief klopje op mijn knie of schouder en die had ik ook echt nodig. Een heerlijke Limburgse stem leidde ons door de powerpoint sheets. De termen WIA, arbeidsdeskundige, WvP, PvA vlogen ons om de oren. Maar ook een heel heldere uitleg over het herstelproces. Het gaat er bij reïntegratie vooral om, de motor weer te laten draaien, en niet zozeer om de output. Ook een goede tip: wees duidelijk in wat je kunt en leg dat goed uit op energetisch, emotioneel en cognitief niveau. Want al deze drie niveaus moeten weer worden opgebouwd. Doe rustig aan. Geen haast. En echt, nogmaals, doe rustig aan, want je hebt energie nodig voor je herstel na alle heftige behandelingen. Sporten en afspreken is leuk, maar ook dat kost energie. Dus zorg goed voor balans.

Ik kreeg spontaan natte ogen. Ineens zag ik mezelf afgelopen week als in een film voorbij rennen: werken, koffie, sporten, zorgen voor anderen, opruimen, genieten, toch op mijn lijn letten (niet te dik worden!), afspraak in het ziekenhuis…nogmaals: ouwe optimist, onverbeterlijk.

Het lijkt simpel maar het is nog best ingewikkeld. Ik luister beter naar mezelf dan vroeger maar ik heb ook te maken met een nieuwe, nog niet geheel herstelde versie van mezelf, een versie die ik nog niet ken. Dat is heel mooi, want het is een versie zonder filters, met nieuwe inzichten en een gebutst maar sterk lijf en hoofd. Maar het is ook af en toe lastig (als je graag overzicht en houvast wilt hebben, zoals ik). Want we moeten elkaar nog goed leren kennen.

En hoe leer je iemand kennen? Met geduld en per dag, door kleine stappen te zetten, met vallen en opstaan. Door het allemaal niet perfect te willen en elkaar te vergeven (hè, Ed?). Maar ook door de verbinding aan te gaan. En: door te genieten van de mooie ervaringen en alle verwachtingen even te parkeren. Dan ineens kijk ik dadelijk vast terug op deze ook mooie tijd en denk ik hopelijk, hee, dat viel toch ook weer mee. Kairos dus. (Hè, Ed?) Zoals Joke Hermsen het zo mooi beschrijft in dit artikel:

“Waar Chronos staat voor continuïteit, betekent Kairos juist een tijdelijke onderbreking daarvan. Tijdens dat interval vergeten we als het ware de kloktijd en komen we in een andere tijdervaring terecht, die onverwachte inzichten voor ons in petto heeft. We worden niet langer opgejaagd door Chronos, maar er opent zich een dimensie van tijd die niet alleen weldadiger, want voller en ruimer aanvoelt, maar ons ook nieuwe mogelijkheden voor ogen tovert.”

Alvast een fijn weekend! 😘❤️😘

 

 

Eén gedachte over “Kairos tijd”

  1. ‘Want we moeten elkaar nog goed leren kennen’. Hou die even vast voor de volgende keer dat ik je zie! Ax

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *