Nog steeds een achtbaan

Zo. Eerste twee werkweken ruim achter de rug. Als je denkt dat je de rollercoaster hebt gehad na alle behandelingen, wees dan gerust: je zit daarna nog steeds in de achtbaan. Man, wat komt er veel op je af, en dan bedoel ik vooral intern, in je eigen hoofd.

Het werken was wel weer erg leuk. Ik krijg er veel energie van (klink bijna zelf als een coach hè, maar wel/geen energie is mijn nieuwe maatstaf). Sowieso omdat ik terugkeerde in een warm bad van lieve collega’s, die me knuffelden bij binnenkomst, bloemen en lekkers op mijn oude bureautje hadden gezet, en dan die ongelofelijk lieve en geduldige teamgenoten die meedachten met mijn nieuwe babysteps. Want het voelt toch echt een beetje als opnieuw leren lopen/tennissen/schaatsen (vul hier iets in wat je leuk vindt om te doen en normaal en makkelijk lijkt, maar je destijds echt zelf moest leren).

Ze hadden leuke klussen voor me bedacht, en ik ging alles fijn op een rijtje zetten in een Word document, wat ik terstond vergat te “saven”. Overigens, nádat ik ook mijn één minuut daarvoor zélf bedachte nieuwe wachtwoord was vergeten. Eh. Tegen collega’s gezegd dat dat er nog een beetje bijhoort. “Geeft toch niet!”, reageerden ze lief. Ik lachte ietwat hysterisch om mezelf en kreeg drie opvliegers op elkaar.

Nee, het geeft niet, maar ook weer wel. Want daar kom ik bij het gevoelige punt: het werken is heel leuk, de gewone wereld instappen sowieso, daar keek ik immers naar uit. Maar het is ook confronterend. De Willemijn van nu is qua werkconditie nog ver verwijderd van de oude Willemijn. Dit zeg ik zonder enig waardeoordeel, trouwens. Het is wat is. (Want die oude Willemijn rende ook veel te hard, natuurlijk.) Maar het is nog wennen. Ik ben niet meer wie ik was, maar wie ik wel ben, en waar ik uitkom, weet ik nog niet. Ik herhaal mezelf met deze zin, ik weet het. Maar het is om duidelijk te maken dat het niet te doen is om als vanouds in alles mee te draaien alsof er niks gebeurd is (en dan heb ik het niet alleen over werk, maar ook over sporten, hobbies, vrienden, familie, relaties, kennissen). Tegelijkertijd wil je niets liever dan dat alles weer als vanouds is, maar dat gaat dus niet, ook niet als je het forceert. Je wordt namelijk keihard teruggefloten, zoals afgelopen weekend, omdat ik had gewerkt, een eindbeoordeling had gehad op de kunstacademie, ging sporten, de kids naar sport- en muziekles bracht en nog een paar afspraken inplande. Ik zocht mijn grenzen op en werd daar zo blij van. Maar. Het was veel te veel. Klein virusje erbij en gevloerd is ze.

Moe. Onzeker. Geprikkeld. Ongeduldig. En rillend van de kou. Maar veel rusten, wandelen, eten, koffiedrinken, huilen, lachen en appen met vriendinnen die mij aanhoren, helpt enorm (vooral als ze zo stoer zijn om tegen me in te gaan en te zeggen: “Joh, je bent nét begonnen!”). Met Dirk en de jongens knuffelen helpt altijd. En met lieve lotgenoten praten ook. Het is soms vast lastig voor anderen om te snappen waar het dan allemaal over gaat, die nieuwe taal die ons al zo eigen is: 20 of 40 mg tamoxifen, geen of nieuw haar (slappe lach over dat je dacht dat je veel haar had terwijl het slechts één millimeter was en je anderen de stuipen op het lijf joeg met je kale kop), opvliegers, moeheid, frustraties, inzakmomenten, nieuwe borsten (die je gráág laat zien), bestralingspijn op heel andere plekken dan je borst, angst, slechte thermostaat, slecht geheugen, maar ook alle mooie nieuwe levenswijsheden en geleerde positieve lessen, heldere prioriteiten, gegeven en gekregen liefde, hechte nieuwe en oude vriendschappen, verworven zelfkennis en levensgemak, eigen kracht en mooie gesprekken met heel veel mooie mensen die nog steeds met hun handjes achter ons staan! Een achtbaan is het. Maar wel gevuld met toppers die meerijden. 😘😘😘

(Dank lieve A.!)

2 gedachten over “Nog steeds een achtbaan”

  1. Maak je borst(en) maar nat Willemijn, je komt je grenzen wel vaker tegen…
    Maar ik heb een goed voorbeeld van mijn vader: niet mauwen(lekker brabants) over wat je niet kunt,maar kijken wat je nog wel hebt en kunt!
    En ga niet meteen voor de top maar geniet van kleine dingen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *