Blijven lachen helpt

Het wordt nog een lastige tijd. Lastiger dan ik dacht. Want ik hing zelf de theorie aan dat het makkelijker zou zijn als ik weer zou gaan werken, zou meedraaien met de gewone en gezonde wereld. Dat zou voor afleiding zorgen en mijn hoofd weer vullen met andere zaken dan namen van chemokuren, uitgeplozen cijfers van kansberekeningen en mooie gesprekken met lieve verpleegkundigen. Maar juist in de “gewone” wereld wordt het confronterend en zie ik het verschil tussen hoe het is en hoe het was. Hoe ik was, hoe ik ben en hoe de rest is. Want zo lijkt het nu, zo tegengesteld. 

Je wordt niet meer de oude, maar wel een niéuwe Willemijn, zegt mijn dokter, zegt mijn broer, zegt mijn coach. Maar wie is die nieuwe?

“Hoe voelt het om dadelijk weer te beginnen met werken”, vroeg mijn dokter vandaag. Ik zag hem als afsluiting van het hele traject:  na alle chemokuren, operaties en bestralingen. Het was eigenlijk best een moment.

Ik keek hem aan. 

Hoe voelt het, dacht ik. Fijn. Eng. Gek. Spannend. Leuk. Anders. Onzeker. 

“Ik heb vooral weer zin in Standje Normaal”, zei ik maar om alle gevoelens in één woord te omschrijven.

“Het wordt niet meer normaal”, repliceerde hij meteen. “Of vind je het confronterend als ik dat zeg?” 

Niet huilen, dacht ik bij mezelf.

“Ja”, zei ik met een verbeten hoofd, “want ik wil zo graag weer de oude zijn.”

“Dat word je niet meer.” Hij was vandaag nogal direct.

Ik moest slikken. “En dat vind ik kut.” Ik kon even geen intellectueler woord bedenken, hij deed het er maar mee.

Hij glimlachte. “Je wordt fysiek misschien wel de oude, maar mentaal een nieuwe Willemijn. Je hebt zoveel meegemaakt, hebt nu zoveel meer bagage. Het wordt anders.” 

“En hoe ga ik daarmee om?”

“Je leert omgaan met hoe je nu bent. Daar word je handig en bedreven in: in omgaan met jezelf en in omgaan met andere mensen.” Hij had het ook over de praktische dingen. Het geheugen dat je niet meer helpt zoals vroeger, de draad die je kwijtraakt als je onderbroken wordt in je verhaal. “Daar ga je vanzelf slim mee om en wat op vinden. Dit hele traject heeft je wat gekost, maar ook veel gebracht.”

Als tip gaf hij mee vooral niet na te laten harde grappen te maken, als het moeilijk of ongemakkelijk wordt.

Daar ga ik maar eens wat op bedenken. Humor helpt altijd in lastige tijden. En in nieuwe tijden. Want dat is ook wat het is: ook al ga ik weer werken bij mijn lieve, oude collega’s, het wordt toch ook weer nieuw, omdat ik na zo’n lange tijd weer terugkeer, moet starten als iemand met werkconditie van een baby, die kleine klusjes doet om er weer in te komen. Geduld zal er van mij (en anderen!) worden gevraagd, en dus ook humor.

Blijven lachen, dat is het belangrijkste, vooral om het feit dat ik alle behandelingen heb gekregen die ik moest hebben om beter te worden: want met succes! En dan ook nog met alle lieve dokters en verpleegkundigen om me heen die me op allerlei manieren hebben gesteund en me nog steeds steunen. (Juist) ook door direct en eerlijk te zijn. Dat is toch een mooie wereld om te hebben leren kennen. Heel, heel veel dank daarvoor! ❤️💪❤️

 

6 gedachten over “Blijven lachen helpt”

  1. De nieuwe Willemijn weet heel goed wat echt belangrijk is en wat bullshit. En die voelt heel goed aan wat energie kost en wat juist energie oplevert. Humor helpt. En de draad vergeten van een verhaal gebeurt ook als je 55 bent…. Ben lief en vergevingsgezind voor jezelf. Dan groeit het vertrouwen en bloeit er iets nog veel mooiers op. Xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *