Boezemvriendin

Even een waarschuwing vooraf: dit wordt een borsterig bericht. Ik zal proberen het niet te intiem of vleselijk te maken, maar de borst is toch een groot onderdeel van dit hele traject. Of liever gezegd, het is de hoofdrolspeler (speelster?).

Wie mij goed kent, weet dat ik altijd enige vrees had voor kanker. Mijn moeder is helaas uiteindelijk overleden aan de darmvariant en ook bij andere familieleden komt de ziekte voor, gelukkig niet altijd terminaal. Maar. Ik was dus vooral bezig met oppassen voor de darmen, eigenlijk nooit met borstkanker (onzin, want ook die vorm komt in de familie voor, gelukkig niet genetisch). En toen ineens, voelde ik wat in mijn linkerborst, en klopte dat gevoel. En klopte het hart in mijn keel. Borstkanker, het werd niet veel later officieel.

Mijn trouwe borst, al zolang vast onderdeel van mijn lijf, net zo goed als een arm of been of teen. Een pronkstuk was het, en de bron voor het levenselixer van mijn zoontjes. Sinds de vernietigende mededeling keek ik dan ook vaak met ongeloof schuin links naar beneden. Hoe was het mogelijk dat dit ineens een gevarenzone was geworden? Maar daar krijg je geen antwoord op. Het is. En het is ware willekeur.

Na de eerste diagnose volgden weken van dagelijks bevoelen van de borstenpartij door steeds weer andere handen. Het werd bijna een Pavlov reactie: op het moment dat een dokter nog niet eens hardop zei, zál ik even kijken, trok ik mijn bovenkleding al uit. Ik weet niet hoe ze het doen, maar het betasten van de borst met dokters- of verpleegkundige handen: je voelt er bijna niks van. Je kunt je er daarna in ieder geval weinig van herinneren. Terwijl in de eerste weken – even rekenen – zeker zo’n tien tot vijftien mensen er intensief aan hebben gevoeld, het tussen twee plastic platen of in twee plastic gaten hebben gelegd en nog veel meer mensen het blote paar van een afstandje bekeken. Je borsten, die best een intiem onderdeel van je lijf zijn. (Je haalt ze bijvoorbeeld niet even uit je shirt om ze aan je collega’s te laten zien.)

Het grote voordeel van al die verschillende handen en ogen is dat de borst steeds meer een losstaand object werd.  Klinkt misschien gek, maar het hielp juist met het afstand nemen van de boezem. In mijn geval dan, omdat het van begin af aan duidelijk was dat de operatie flink radicaal zou zijn. Het zit daar, en dat  gaat er af. Dat.

En zo is het grotendeels ook gegaan. Ik heb door mijn oorspronkelijk cupgrootte een halve amputatie gehad. “Een flinke en zware operatie”, onderstreepte de dokter van het AVL laatst weer. Maar dat was ook een geluk bij een ongeluk, want daardoor kon wat nog restte van die grote tumor, geheel worden verwijderd. En nog veel meer dan dat, waardoor ik “radicaal schoon” ben gesneden zonder de borst helemaal te verliezen. Dat heb ik gevoeld (nog nooit zo’n pijn gehad). Maar hoe gek het ook weer klinkt, die pijn bracht mijn nieuwe borst weer een beetje terug bij mij. Ik had er zelfs echt af en toe medelijden mee.

Wel moest ik wennen. Geheel nieuw van vorm, deels gevoelloos, niet geheel gelukt qua reconstructie (doordat die operatie zwaar was), en dus vooral pijnlijk. Ik mocht er in het begin niet aan zitten en dat wilde ik ook niet. Vooral niet omdat de wond maar niet genas. Toen de tweede grote ingreep gelukkig had geholpen en de wond was gesloten, kreeg de borst de volgende klap te verduren. Vier weken van bestralingen, waar ik nu van aan het eind zit. En om het  brandende effect te verlichten, moet ik het bestraalde gebied twee tot drie keer per dag insmeren. Heel goed, want daardoor wordt zo langzamerhand de nieuwe borst steeds meer eigen.

Dat is dus de kracht van ons mensen (en van alle levende wezens): we passen ons ook weer aan. De borst is nog een beetje een buitenbeentje, maar wel geheel omarmd. En onderdeel van de nieuwe ik. Geen twijfel mogelijk als je mij bloot ziet: daar is wat gebeurd. Maar ik ben er trots op, want die borst, het lijf, heeft het  geflikt. En ik heb een nieuwe boezemvriendin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *