De (mooie) berg

Nog vijf bestralingen te gaan, inmiddels vijftien achter de rug! 💪💪💪 Van te voren denk je, wat een berg! Twintig keer…die top kan ik niet eens goed zien. Maar zoals mijn nicht J. zei, en zij kan het weten want zij woont in Zwitserland, als je de berg beklimt, is het hoog en zwaar. Dus ga onderweg af en toe zitten om uit te rusten en geniet dan van het mooie uitzicht dat je dan al hebt. Dat doe ik, letterlijk.

Zo gaat altijd iemand mee naar de bestralingen en dat is bijna altijd iemand anders. Dan kan ik mijn ervaring delen, en tegelijkertijd bijkletsen en er het beste (leukste!) van maken. De taartjes en de koffie verkeerds moet ik er dadelijk wel weer aftrainen, maar allez. De jonge radiotherapeut die ik deze weken het vaakst zie, moest lachen en zei, jij hebt wel de meeste mensen mee! Maar ze vinden het niet erg. Ze leggen steeds geduldig uit hoe het werkt, wat ze doen en geven een kijkje in de kankerkeuken. En het is zowel voor vriendinnen en familie als voor mij mooi om dit samen te doen. Zoals lieve A. gisteren zei: “Met een andere lotgenoot in de wachtkamer ging je ineens praten over pillen, kuren, haren, borsten, infusen, dokters, groottes…jullie schakelden supersnel, dat kan je gewoon niet doen als vriendin die het niet heeft meegemaakt. Het is echt een andere wereld!”

Toen ik vijftien jaar geleden mijn eerste boek Bekend met Kanker schreef, vertelde Frieda Joris dat zij zich inderdaad letterlijk in een andere wereld voelde toen ze borstkanker had. Alsof ze achter een glazen wand zat, zei ze, en alleen maar kon kijken naar (niet meedoen met) de normale wereld van de “gezonde” mensen. Ik vond dat zo eenzaam klinken. Nu zit ik daar zelf ineens, en ja, het is af en toe ook confronterend. Als je je (meeste) vriendinnen, kennissen of andere mensen hoort vertellen wat ze allemaal doen: skiën, uit eten, werken, sporten, boodschappen doen, koken, wassen, kinderfeestjes organiseren, op de fiets stappen, kinderen halen en brengen, druk zijn, uitgaan, in de file rijden, alles wat ik ook ooit deed zonder na te denken. Maar, al is het een groot cliché (en dit zeggen is óók weer een cliché), je waardeert alles zoveel meer. Je krijgt zoveel meer energie van kleine dingen, zoals mooie wandelingen, fijne app-conversaties, spelen en knuffelen met je zoontjes, lieve kaarten en berichtjes, het echt samen zijn met anderen en het ergens over hebben (en huilen of lachen), maar ook het weer alleen kunnen fietsen naar de tandarts in Heemstede, het weer kunnen doen van de was (!), het ontbijten aan het strand en de wind door je nieuwe haren voelen.

De vermoeidheid slaat wel eens toe na drie weken bestralingen (en het hele traject), soms letterlijk als een onverwachte mistdeken op een snelweg. Maar zoals Dirk zegt, je doet stiekem ook steeds meer, en dat klopt. En: beter worden is een fulltime baan, stelt mijn lieve verpleegkundige P. me gerust. Soms maak ik me zorgen of ik wel weer zo’n druk baasje word als vroeger, maar dan krijg ik van kenners te horen, je wordt niet meer de oude: je wordt een nieuwe Willemijn. Eentje die zoveel heeft gezien, gevoeld, meegemaakt, geleerd en ook zoveel nieuwe vrienden heeft leren kennen en oude vrienden opnieuw heeft leren liefhebben.

En dankzij al deze lieve mensen heb ik me niet gevoeld alsof ik achter glas zit. Nou ja, soms deed en doe ik dat heus wel een keertje, omdat je nog steeds niet de oude bent, en anderen hard doorgaan (zie hierboven, skiën, uitgaan, werken, etc.), maar vaak voel ik me juist onderdeel van de wereld. Want de wereld heeft snelle, gezonde, maar ook langzamere en ziekere mensen, en dan nog alles daartussen. En dankzij alle lieve familie en vrienden, voel ik me niet achter een glazen wand zitten. En als ik dat wel zo voel, word ik erachter vandaan getrokken door lieve en sterke handen. Handen die me dit hele traject hebben helpen dragen. Alle lieve mensen die dit aangaat (en de rest ook): I ❤️ you! 😘😘😘

6 gedachten over “De (mooie) berg”

  1. Wat heb je Dir weer mooi beschrieben!
    Willemijn nog veel sterkte de laatste dagen!!
    De lente komt eraan!
    Je kunt het erg goed merken!
    Ik msta voor dag en dauw op en reis van Zürich naar Luzern!
    In Zürich geniet ik s’Morgens van de rust en dat de vogels fluiten en in Luzern van het mooie uitzicht over het Vierwaldstätter See en de met sneeuw bedekte bergen!
    Dit is echt een sprookje!
    Ja, dit wens ik jou ook toe!!
    Heerlijk genieten van mooie momenten op het strand met een fraaie blik op de zee bij het drinken van een Latte!!
    Héél knap hoe je het gedaan hebt!!
    Nog even de laatste loodjes!!
    HG Janine🌺🌞

Laat een reactie achter op Jvdl Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *