Mama, je bent klaar

Vandaag de tweede week gestart met de hele familie. Ik had de bestraling meteen om 08.00 uur ‘s ochtends en Dirk en ik dachten vorige week tegelijkertijd: we gaan gewoon met zijn allen en dan zijn we maar een keertje tien minuten later op school. Kunnen ze zien waar ik steeds heenga. De verpleegkundige M. zei ook eerder al, neem de kinderen mee, dan begrijpen ze het. Maar Dirk twijfelde. Dus we zeiden vanochtend, ze gaan gewoon mee tot en met de wachtkamer, dat is ook al een ervaring. Maar goed, dan ken je Tijl nog niet.

Radiotherapeut met zijn hoofd door de deuropening: “Mevrouw van Benthem? U mag komen!” Tijl: “Mam! Mag ik mee?! Ah, toe!” De radiotherapeut keek me aan. “Er was net ook een moeder met haar kind, dat is geen probleem, hoor.” Dus ik zei, hup, kom maar! En negeerde mijn lieve echtgenoot heel even. Ollie vond het niet erg, die bleef veilig bij Dirk.

Met een brede grijns ging Tijl mee het verkleedhok in. “Vind je het niet eng?”, vroeg ik terwijl ik mijn trui en shirt uittrok. “Eerst wel, maar nu niet meer.” Tijl doelde op mijn litteken (of lipteken, zoals de jongens het noemen). Samen liepen we de grote ruimte in waar de bestraling plaatsvindt. “Wat een apparaaaaaaat!!!!” Tijl vond het machtig interessant en stond met zijn neus overal bovenop terwijl ik weer in de juiste houding werd gelegd. De lieve radiotherapeut liet Tijl meekijken of de cijfers gelijk waren en hij mocht ook nog op een groene knop drukken. Toen het apparaat daarop begon te draaien, maakte hij een gelukssprongetje. “Zo, heeeeeee!” Hij zei nog net niet “Gast!”, wat hij de laatste tijd als stopwoord gebruikt.

Daarna moest Tijl mee naar de besturingskamer, waar ze mij kunnen zien via allerlei verschillende  beeldschermen. Terwijl ik de “adem in adem uit” instructies kreeg, hoorde ik op de achtergrond van de microfoon dat lieve stemmetje van alles vragen. De radiotherapeut zie later, “Tijl snapte het allemaal!” Na de vier bundels was het alweer voor elkaar. En totaal onverwacht hoorde ik ineens Tijls vrolijke stem luid en duidelijk door de intercom: “Mama, je bent klaar!” Zo lief en ontroerend! Tijl zei daarna: “Ik zag jou heel hard lachen toen ik dat zei, mama!” Tijl vindt de bestraling superleuk. 😍😘😍

 

5 gedachten over “Mama, je bent klaar”

  1. Heb dezelfde ervaring met mijn 2 oudste kleinkinderen, toen 9 en 11 jaar.
    Ze vonden het reuze spannend en ik had via het Verbeeten bestralings Instituut een leuk voor kinderen begrijpbaar boekje geleend over bestralen.
    Niks eng hoor.

  2. Ah, leuk! Nori en marly wilden graag een keer in een ziekenhuis kijken, dus afgelopen weekend ben ik met ze naar het ziekenhuis gegaan, in de lift gestapt en op een random afdeling uit gestapt, haha. Heel bizar om daar zonder bezoek doel rond te lopen. Ze hadden graag wat meer uitleg gehad 😉 Ik ga eens kijken of er ook open dagen oid zijn. Het viel ze namelijk wel een beetje tegen

  3. Hier ben je als grootouders toch trots op.
    2 van die totaal verschillende mannen.
    En ja….Zijn vader moest( stond zo leuk) ook van zijn moeder streepjes dragen.
    Ik ben er nog dol op.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *