Niet voor watjes

Dit wordt de lastigste tijd, zei hij, mijn dokter. “Want mensen vergeten het, je tumor is eruit, maar je moet nog steeds herstellen en je mag nog de vier weken met bestralingen door.” Grappig hoe het werkt. Het ging namelijk wel okee, vond ik. Grote woorden van die grote man, dacht ik. De eerste weken was ik onbewust stoer aan het reageren op de vaak meelevende reacties: “Balen dat het wondherstel zo lang duurt!”. Ja ja, maar het komt goed! Kijk maar, ik ben vrolijk!

Maar ik ben aan het rusten tot ik een ons weeg. Of een ons te veel. Voor het genezen van de wond, maar toch ook omdat ik moe ben. Soms denk ik, nu kan ik wel, als ik een paar uur voor-uitrust op bed, en Dirk (zoals altijd) de jongens onder zijn hoede neemt, éventjes ‘s avonds mee eten met vriendinnen in Haarlem. Korte afstand, zo thuis, en dat geeft ook weer energie. De afleiding is welkom, de gesprekken ook (graag even over wat anders praten) maar eenmaal weer thuis tolde mijn hoofd. Prikkels komen zoveel harder binnen. Door de chemo? Door de vermoeidheid? Omdat filters (muurtjes?) weg zijn en nog moeten worden opgebouwd? En wil ik die eigenlijk wel weer, die filters? Want het is eigenlijk ook mooi om het leven te voelen zoals het is. Het is alleen intenser. En vermoeiender. En dat vermoeiende is lastig om duidelijk te maken.

Ten eerste wil je geen zeur zijn (nee, ook niet met of na borstkanker), ten tweede wil je er zelf niet altijd aan. Die moeheid. Je lijf die in een paar maanden tijd is veranderd in het lichaam van een post-menopauzale vrouw. We worden allemaal ouder en dus ook krakkemikkiger (dat krijg je als goedbedoeld antwoord vaak te horen), maar ik weet nog wel hoe ik me ruim een half jaar geleden voelde, voordat ik ziek werd. En dat was niet zó. Nu sta ik moe en wankel op omdat ik te vroeg wakker word. Hoe laat ik ook naar bed ga, ergens in de nacht gaan de ogen open. Met mijn mantra “als ik maar lig, rust ik uit” probeer ik er ontspannen tegenaan te kijken. Toch op de kop stekend gepieker druk ik weg met leuke of juist praktische gedachten. Daarna ga ik douchen en vergeet ik de stramheid. Dan weer liggen om de wond te laten drogen, en ook al kom ik net uit bed, stiekem rust ik toch nog even uit. Dan koffie en fysio, om daarna nog even te liggen en te lezen of te schrijven. Daarna tijd voor lunch en wandeling of theetje met iemand. Afhankelijk van de inspanning einde middag weer even liggen omdat ik ril van de kou door vermoeidheid. (Of warme soep eten, dat helpt ook!) En dan komen de jongens thuis, help ik een beetje mee met koken, gaan we eten en daarna woordjes overhoren of kaarten. Om dan ongeveer met de jongens tegelijk naar bed te gaan om weer uit te rusten. Als ik dat bij uitzondering niet doe, zetten die twee “gasten” verontwaardigde ogen op. “Hoezó ga jij nu ook niet slapen!”

Veel rusten, tempo van een bejaarde. Geen alcohol, geen stress (dat probeer ik) en gezond eten. Maar! Ik zie er daardoor wel goed uit! Dat hoor ik zelfs van mensen die mij niet kennen. Daardoor valt de huidige impasse wat minder op, dus dat is mooi. Maar het kan ook tegen je werken. Alsof het allemaal al achter de rug is. En ik doe daar ook aan mee door positief te zijn, te zeggen dat het gaat. Door niet te willen klagen.

De vooruitzichten zijn best positief voor me, denk ik, hoop ik, de dokters laten zich er nooit over uit, maar we zitten nu helaas nog gewoon voor de bestralingen middenin een K-tijd. Die ik nog even door moet met Dirk en de kinderen, en onze geliefden en naasten met ons. Daarom extra fijn om een boek te lezen die zo aansluit bij dit gevoel: “Beter worden is niet voor watjes”,  ik heb gelachen en gehuild. Over hun eigen gevechten, over de wereld van de gezonde mensen en de wereld van de zieke mensen. En alle paradoxen daartussen. Wat een prachtige schrijvers zijn Danielle Pinedo en Bart van Eldert. Bestellen! Ook als je zelf niet ziek bent. En ik ga vooral door met voor-uitrusten. Wie weet, knap ik daardoor na de bestralingen sneller op! Heb ik toch weer een voordeel bij een nadeel.

PS wat heel goed werkt, is de dag met de hele familie beginnen met dit nummer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *