Gouden mensenwerk

Je blijft een journalist in hart en nieren, zegt mijn zus die vaak mee gaat naar de gesprekken. Inderdaad komt mijn oorspronkelijke professie me nu goed van pas. Ik ben meer dan nieuwsgierig over mijn huidige “project” en durf alles te vragen. Maar, vroeg ik me af, toen even onduidelijk was of de operatie door zou gaan op 12/12, ben ik niet te veel een journalist?

Ik wist van alle specialisten die ik gesproken had een persoonlijk verhaal, en vaak meerdere per persoon. Bijvoorbeeld die ene die promotie maakte en er een hele afdeling bijkreeg, waar hij drukker dan druk mee zou zijn (“Vergaderingen, etentjes, stuurgroepen en nog meer vergaderingen”, liet hij zijn nieuwe dagindeling weten, en hup daar ging zijn telefoon. Sorry, en nee, hij vond dit allemaal juist erg leuk.). “Maar we willen wel joú als chirurg!”, drukte gelukkig mijn man hem op het hart, om mij niet geheel desperaat te doen overkomen. Over de andere specialist weet ik wat haar moeder heeft, weer een ander wat haar kind heeft, weer een ander wat hij zelf heeft gehad. Ik was van alles op de hoogte behalve van mijn operatiedatum.

Gelukkig bleek ik ook journalistiek genoeg in de mix van charme en volhardendheid. “Leuk dat iedereen het druk heeft, niet kan, zijn moer en vergaderingen erbij haalt, maar ik heb haast! Die tumor, of dat wat er nog rest, moet er uit!” Gelukkig bleek de drukke chirurg nog altijd even begripvol en doortastend, en zette hij mij op 12/12 terug op “zijn tafel”. Maar mijn warme Stockholm gevoelens stonden eventjes in de ijskast, als ware ik een nuffige, afgewezen patiënt. (Totaal onterecht, want meer gesprekken met een dokter had ik niet kunnen krijgen.)

En toch hielpen die persoonlijke verhalen me juist ook. Het maakte alle scans, onderzoeken en akelige wachtkamertijden stukken draaglijker en vooral menselijker. De verpleegkundige die bij mij een infuus aanprikte voor de eerste MRI en vertelde dat er bij zijn broer een zeldzame tumor op zijn hartspier was ontdekt. De assistent radiologie die sprak over de verticale jaap dwars over haar hele buik, waarmee ze zonder schaamte de sauna inliep, opdat ik dat met mijn tijdelijke, asymmetrische borsten ook zeker moest doen. De arts die zelf kanker heeft gehad en daardoor uit eigen ervaring kan putten en mij steeds voorziet van empathische en vooral praktische tips zodat ik later herinneringen kan hebben aan deze tijd, die hij nooit behouden heeft. De verpleegkundige die uitbundig vertelde over hoe haar zoon gelukkig niet 2m20 maar 2m05 is geworden, omdat zij, vanuit haar professie, gelukkig oplette. Waardoor ik even afgeleid was van de angst voor de grote operatie die dadelijk komen ging. De plastisch chirurg die me vlak voor de narcose zei niets met Afrika te hebben (ik juist wel!), en juist alles met Azië. Ik viel daardoor in een diepe slaap met mijn lievelingsgerecht jollof rice in mijn hoofd.

Je hebt in dit traject te maken met heel veel mensen. En daar horen verhalen bij die hen tot unieke, mooie en bijzondere persoonlijkheden maken. Juist het wederzijds delen van verhalen is wat de gesprekken onvergetelijk maakt. Onvergetelijk spannend en onvergetelijk mooi. Als het dan toch een onvergetelijke tijd zal zijn, laat het er dan een met veel gouden randjes wezen. En met verhalen met gouden bandjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *