Weer een nieuwe wereld

Gisteren was het zover, had ik de eerste afspraak in het AVL in Hoofddorp bij de physician assistant V. , zoals die functie door het ziekenhuis wordt genoemd. Zij begeleidt vrouwen met borstkanker tijdens de bestralingen. Ik had haar helemaal in het begin al gesproken, in die eerste twee rollercoasterweken met alle testen en afspraken. V. zei toen: “Ik zie je na de chemotherapie en de operatie, dan ben je er inmiddels klaar mee en moe van. En daarna moet je nog wekenlang bestraald worden. Dat gaat pittig zijn, maar ik sta naast je en gil je er doorheen!” Ik vond haar meteen sympathiek.

Nu stond ik inderdaad beneden (op de eerste en derde etage zit de chemopolie) bij de dependance van het AVL Hoofddorp. Opvallend: één verdieping lager en de sfeer is totaal anders. Niet onaangenaam ingericht, maar het had ook een wachtkamer van de Triodos bank kunnen zijn. Ik wacht met Dirk bij de balie. Voor me staat een vrouw met kort grijs haar en een kwieke manier van praten. Achter me een vrouw in joggingpak die net uit een bestralingskamer kwam lopen (zo bleek later) met nog korter grijs haar (mijn coupe) en rood doorlopen ogen. Ze houdt zich wankel staande aan de balie. Als ik ben aangemeld, ga ik tegenover twee andere vrouwen zitten, waarvan eentje ook weer met mijn kapsel. Het is nooit moeilijk te raden wie de patiënt is van de twee. Longkanker heeft ze, en ik? Dat is dan het voordeel van herkenbaarheid, binnen no time wissel je persoonlijke details uit. “Hetzelfde schuitje”, noemt mijn zus D.  het later. Dat is het. Je zit met je soortgenoten in datzelfde schuitje. Het is echt een andere wereld. Je bent in de kankerwereld. Vooral omdat ik de laatste weken even uit het ziekenhuis was, lekker thuis (dus ik ben er echt even uit geweest!), word je hier weer met je neus op de feiten gedrukt. Het voelt emotioneel wat beladen. Dat is wat de radiotherapeut V.  bedoelde, dit zijn de laatste loodjes.

En toch is het mooi om haar weer te zien. We zijn al op tweederde. De rest is achter de rug. Ze bekijkt mijn borst, om te bepalen of het goed genoeg genezen is om met de bestraling te starten. “Petje af voor jouw lichaam, want wat is de grote wond mooi geheeld”, roept ze uit. Ja, de tepel is nog hard bezig met overleven maar dat gaat goedkomen, al wordt het wel een litteken waarschijnlijk. Een oorlogswond, verbeter ik haar. Als het maar geneest.

Omdat het niet helemaal dicht is, mag ik over twee weken terugkomen. Er wordt nog niks gepland. “Bij dit soort grote operaties is het normaal dat we zes tot acht weken na de operatie starten. Als we het eerder doen, is de kans op infectie groot en dat willen we niet.” Ze maakt zich geen zorgen. “Met de operatie is alles weggehaald, en eventueel achtergebleven microscopische cellen gaan we volledig aanpakken met de twintig bestralingen.” Ze legt uit wat die inhouden, wat de breath hold methode is (omdat het mijn linkerborst is moet ik veertig seconden mijn adem inhouden omdat anders mijn hart wordt beschadigd) en dat ik nog een CT scan krijg in Amsterdam waar ze het bestralingsgebied gaan aftekenen met zwarte, getatoeëerde stipjes op mijn borstkas. Dat worden nog extra blijvende herinneringen aan deze tijd. Mijn zus L. heeft daar wel een idee voor, zegt ze, misschien kan ik er daarna een mooie tatoeage om heen maken? “Bloemetjes”, zeg ik. “I love Dirk”, antwoordt ze volledig terecht.

4 gedachten over “Weer een nieuwe wereld”

  1. Die Tatoo’s zijn vrij klein en ik heb er één die boven mijn decolleté uitkomt.
    Valt wel mee hoor ,ziet er meer uit als een lekkere mee eter.
    Je gaat bijna denken dat je weer in de pubertijd zit…😁
    Was ook gewaarschuwd voor moehei bij debestraling, maar viel mee:had nog puf genoeg om met 2 tienerkleindochters ná de bestraling ( waar ze mee mochten kijken) de stad in te gaan.
    Er bestaat een leuk boekje voor kinderen over bestraling..
    Misschien iets voor je jongens?
    Hou je taai!

    1. Dank voor de tip! En dat moeheid ga ik wel merken inderdaad, misschien zit t in de familie dat we we niet zoveel last van krijgen, ik hoop het! Liefs!

  2. Phoe Willemijn, ik dacht dat je er nu ongeveer doorheen was. Vergissing.
    Heel veel sterkte met deze ronde. Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *