Balans (en appels) voor 2019

In de Volkskrant staat een artikel over de burn out: “Hoe opgebrand is Nederland?”. En over de jonge schrijfster Bregje Hofstede (burn out komt steeds vaker voor onder jongeren) die het zelf heeft ervaren. Ik herkende wel wat dingen die ze zei vanuit mijn eigen burn out vorig jaar, al ben ik zestien jaar ouder. Vooral dat het met name zo fysiek was, en dat het wandelen haar hielp. Wandelen was en is voor mij ook een goed medicijn. Ook zei ze dat oude patronen lastig te verlaten zijn, maar dat ze het nu beter voelt als het echt niet meer kan.

Ook die opmerking is heel herkenbaar. Ik lig nu namelijk letterlijk in bed. De operatiewond herstelde niet goed genoeg. En zolang die niet is hersteld, kunnen de bestralingen niet starten. Daarnaast zei ik donderdagochtend tegen plastische chirurg dokter J., heb ik nog steeds ontzettend veel pijn. “Dan doe je echt te veel”, zei hij nuchter. “Rusten, de wond aan de lucht laten drogen en geduld hebben. Het komt goed, het duurt alleen wat langer.” Ineens ging bij mij een knop om. Ik vond zelf namelijk dat ik het rustiger aan deed, maar zonder dat ik het door had, deed ik steeds iets meer. Ouderwets patroon van mezelf. Omdat het de feestdagen waren, omdat ik me niet wilde aanstellen, omdat ik dacht dat het kon (lat hoog leggen) en omdat ik leuke dingen wilde doen met de jongens in hun kerstvakantie. En dan rustte ik daarnaast nog veel uit, vond ik. Maar de pijn is nog steeds zo intens, dat zegt eigenlijk genoeg.

Dus nu volg ik de raad van de dokter op, heb ik alles en iedereen afgezegd, lig ik in bed met blaadjes en boeken en mijn telefoon. Slaap ik en rust ik uit. Laat ik de wond aan de lucht drogen. Waren de jongens de laatste twee dagen van de vakantie toch naar de vakantieopvang van de BSO gegaan. En gaat het veel beter met de pijn! Die neemt eindelijk af.  En het mooie is, dat ik dit rusten nog heerlijk vind ook. Ik had het dus echt nodig. Dat is dus wat de jonge schrijfster ook zei. Je doet nog steeds de dingen die je altijd deed, maar je luistert nu beter naar jezelf en komt daarna in actie om het anders te doen. Ik kan nu heel streng zijn voor mezelf en denken, waarom ging ik toch te snel weer te veel doen? Maar ik kan ook denken, ik heb iets later toch geluisterd naar mezelf en naar de dokter, en ben gaan doen waar mijn lijf behoefte aan had: rust pakken.

Het is ook paradoxaal. Het doorzetten en dingen blijven doen helpt je vaak juist met het overwinnen van allerlei situaties. Het luisteren naar jezelf helpt juist met het omgaan met situaties. Zonder het eerste had ik mezelf niet zo positief door de chemotijd geslagen. Zonder het tweede zit ik met een wond die niet heelt. Het zoeken naar balans is lastig, vooral als je geliefden niet wilt teleurstellen. Maar dat is korte termijn. Op de lange termijn blijkt het toch weer gunstiger om naar jezelf te luisteren. Dat oude gezegde is toch een wijze raad, eerst je eigen mandje vol appeltjes plukken, dan kun je daarna ook weer appeltjes uitdelen. En dat uitdelen wil ik zo graag! Maar ik wil vooral laten zien aan Tijl en Ollie dat het goed is om naar jezelf te luisteren, dat even niks doen mag. Opdat die burn out niet nog jongere mensen gaat vloeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *